Antik Yunan sanatının kökleri, Miken ve Minos uygarlıklarına kadar uzanmaktadır. Miken freskleri ve Minos sanatındaki figüratif anlatımlar, Antik Yunan sanatına önemli bir temel sağlamıştır. Ancak, bu dönemlerin çöküşüyle birlikte sanatta büyük bir duraksama yaşanmış ve M.Ö. 900’lü yıllarda yeni bir stil ortaya çıkmaya başlamıştır. Antik Yunan resim sanatı, özellikle Geometrik Dönem’de vazolar üzerindeki soyut desenlerle kendini göstermiş, Arkaik Dönem ile birlikte figüratif tasvirlere yönelmiştir. Klasik Dönem, resim sanatının en parlak dönemlerinden biri olmuş ve bu dönemde perspektif ve anatomik doğruluk gibi unsurlar üzerinde yoğunlaşılmıştır. Helenistik Dönem’de ise sanat daha dramatik, duygusal ve birey odaklı bir hale gelmiştir. Bu gelişim sürecinde Yunan sanatçıları, sadece dekoratif amaçlı değil, aynı zamanda hikaye anlatımı ve mitolojik sahneleri görselleştirme amacıyla da resim yapmışlardır. Yunan vazoları üzerindeki resimler, dönemin günlük yaşamına ve mitolojisine dair detaylı bilgiler sunmaktadır. Ancak, Antik Yunan resminin büyük bir kısmı zamanla kaybolmuş, yalnızca Roma kopyaları veya literatür kaynaklarından edinilen bilgiler sayesinde bazı eserlerin varlığı bilinmektedir.