Fransız Rönesansı’nın en önemli düşünürlerinden Michel de Montaigne, Denemeler adlı eseriyle modern “deneme” türünü tek başına icat etmiştir. 1572’de kamu hayatından çekilip şatosundaki kütüphanesine kapanan Montaigne, kendini ve dolayısıyla insanlık durumunu anlamak amacıyla yazmaya başlamıştır. Onun yaklaşımı, belirli bir tezi kanıtlamaya çalışan dogmatik bir felsefeden ziyade, kişisel deneyimler, anekdotlar ve klasik metinlerden alıntılarla örülmüş, serbest çağrışımlı bir düşünce akışıdır. “Ben kitabımın konusuyum” diyerek, kendi zihnini bir laboratuvar olarak kullandını ve “Que sçay-je?” (Ne biliyorum ki?) mottosuyla özetlediğini görürüz. Bu içten ve özeleştirel üslubu sayesinde, okuyucuyla samimi bir diyalog kurmuş ve felsefeyi akademik fildişi kuleden indirip gündelik hayatın bir parçası haline getirmiştir. Montaigne’in mirası, Shakespeare’den Descartes’a kadar sayısız yazarı etkileyerek modern bireyin ve öznel bilincin edebiyattaki yerini sağlamlaştırmıştır.