İspanyol Altın Çağı’nın en büyük yazarı Miguel de Cervantes, 1605 ve 1615’te iki bölüm halinde yayımladığı Don Quijote eseriyle modern romanın kurucusu olarak kabul edilir. Eser, o dönemde popüler olan şövalyeleri hicvetmek amacıyla ortaya çıksa da aslında çok daha derin temaları ele almaktadır. Şövalye kitapları okumaktan aklını yitiren ve kendini gezgin bir şövalye sanan Don Quijote ile onun sadık ama gerçekçi yaveri Sancho Panza’nın maceraları, idealizm ile materyalizm, hayal ile gerçeklik arasındaki ebedi çatışmayı anlatır. Cervantes, karakterlerine daha önce görülmemiş bir psikolojik derinlik katmış ve onların yolculukları boyunca değişip gelişmelerine olanak tanımıştır. Bu yenilikçi yaklaşım, roman türünün temelini atmıştır. Don Quijote, Batı edebiyatını derinden etkilemiş, yel değirmenlerine karşı savaşmak gibi deyimleri dile kazandırmış ve “Donkişotluk” kavramıyla idealist ama pratik olmayan davranış biçimini tanımlamıştır.