Floransa Rönesansı’nın lirik şairi Sandro Botticelli, Medici ailesinin himayesinde gelişen Neoplatonik felsefenin en zarif görsel yorumcusudur. Sanatı, Rönesans’ın hacimsel gerçekçiliğinden ziyade, akıcı, melodik çizgiler ve dekoratif bir güzellikte karakterize etmektedir. Primavera ve Venüs’ün Doğuşu gibi mitolojik başyapıtları, sadece antik öyküleri anlatmakla kalmaz. Aynı zamanda fiziksel güzelliğin ilahi güzelliğe giden bir yol olduğunu ve karmaşık Neoplatonik alegorileri de işler. Bu eserler, sanatın sadece dini değil, ayrıca entelektüel ve estetik zevk amaçlı da olabileceğini gösteren en erken örneklerdir. Ancak kariyerinin sonlarına doğru, keşiş Savonarola’nın dindar ve katı vaazlarının etkisiyle sanatı dramatik bir dönüşüm geçirmiş, önceki eserlerinin dünyevi zarafetini terk ederek daha sert ve yoğun bir maneviyata yönelmiştir.