Rönesans’ın uyum ve denge ustası Raphael, kendisinden önceki devlerin sanatsal yeniliklerini kusursuz bir sentezde birleştirerek dönemi zirveye taşımıştır. Leonardo’nun zarafetini ve psikolojik derinliğini, Michelangelo’nun anıtsal gücüyle harmanlayarak sakin bir dinginlik, berraklık ve idealize edilmiş bir güzellikle anlatmıştır. O, bir devrimciden çok, bir mükemmelleştiriciydi. Atina Okulu freski, karmaşık bir felsefi konuyu kusursuz bir kompozisyon, denge ve perspektifle görsel bir şölene dönüştürerek onun düzenleme dehası olduğunu gösterir. Madonna tasvirlerinde ise ilahi figürlere derin bir insani sıcaklık ve şefkat aşılamış, onları teolojik semboller olmanın ötesinde, dokunaklı ve erişilebilir karakterler olarak sunmuştur. Sanatındaki bu sadelik, kendisini rönesans dönemine damga vuran sanatçılar arasında öne çıkarmış ve sonrasında akademik eserlerde önemli bir ilham kaynağı haline getirmiştir.