İlahi olarak anılan Michelangelo Buonarroti, sanatını Neoplatonik felsefenin derin bir yorumu üzerine inşa etmiştir. Ona göre heykeltıraşlık, mermer bloğunun içine hapsolmuş ilahi formun özgürleştirme eylemidir. Bu, sanatçıyı bir taklitçiden çok, Tanrısal bir yaratıcıya dönüştüren bir bakış açısıdır. Eserlerine hakim olan ve terribilità olarak adlandırılan heybetli, huşu uyandıran güç, figürlerinin sadece fiziksel anıtsallığından değil, aynı zamanda içsel mücadelelerinden ve trajik kaderlerinden kaynaklanır. Davut heykelinden Sistina Şapeli tavanındaki peygamberlere kadar tüm figürleri, maddeye karşı savaşan ruhun mücadelesini simgeler. Hristiyan inancını Hümanist ve Neoplatonik ideallerle birleştiren Michelangelo, sanatında insanlığın en temel çatışmalarını -beden ile ruh, dünya ile ilahi dünya arasındaki farkı- işlemiştir. Bu önemli bakış açısı, onu Rönesans dönemine damga vuran en etkili sanatçılar arasına eklemiştir.