Sırça Köşk, bir düzenin çıkarlarının bütün halka ortak bir kazanç gibi sunulabileceğinin tasviridir. Toplum, kendi rızasıyla aleyhine işleyen bir çarkın parçası hâline gelir. Ortak bir idealin gereği olarak gördüğü bu iş yükünde bir beis görmez; ancak zaman geçtikçe kurulan düzen karşısında güçsüzleşir ve artık istemese de bu düzene mahkûm olur. Köşkün sırçadan olması da bu açıdan önemli ve yerinde bir semboldür. Dışarıdan güçlü ve ihtişamlı görünen bu yapı, aslında kırılgandır; çünkü onu ayakta tutan şey kendi gücü değil, ona atfedilen değerdir. Sabahattin Ali’nin eleştirisi burada daha da anlam kazanır. İnsanların sorgulamadan kabul ettiği otorite, aslında en temelde sorgulanması gereken şeydir. Zira otoritenin gücü, kendisini insanların gözünde meşrulaştırabilmesiyle başlar.