Eserde Elinor Dashwood rasyonel aklın (Sense), Marianne Dashwood ise duygu ve tutkunun (Sensibility) simgesi şeklinde yapılandırılır. Austen bu iki kavramı hiçbir zaman keskin bir siyah-beyaz karşıtlığıyla ele almaz. Aklın tek başına duygusal bir soğukluğa, tutkunun ise yıkıcı bir fırtınaya dönüşebileceğini metnin her satırında hissettirir. Elinor, yaşadığı derin hayal kırıklıklarını toplumsal nezaket kurallarının ve ailevi sorumlulukların arkasına saklarken; Marianne, hislerini gizlemeyi bir sahtekârlık sayarak sevgisini de kederini de filtresiz bir biçimde yaşar.