nsanlığın zamana ve ölümlü olmaya karşı geliştirdiği estetik bir savunma mekanizması sayılabilecek tüm bu sanatsal ifadeler, sonbaharın renkleriyle kurulan sahnede, belki geçici ama güçlü bir senfoniye dönüşür. Bizi geçicilikle barıştıran ve güzelliği anda yakalamamızı sağlayan bu senfoni, yaşama dair farkındalığımızı arttırarak her ana zarafetle, kabullenişle ve içten gelen bir coşkuyla dokunmamıza yol açar. Her şey geçici olsa da; güzelliğe tanıklık etmiş olmak kalıcıdır. Her veda, varoluşun başka bir hakikatine açılan bir kapıdır. Sanatta geçicilik ise, attığı imzayla o kapının sihirli anahtarıdır. Doğa da tıpkı bir sanatçı gibi zamanı kendi biçimsel araçlarıyla işler. Hayatın başındaki o hızlı ve bir anda uçup giden gençliği simgeleyen kiraz çiçekleri aceleci bir vedayı taşırken, yaprakların kızıla ve sarıya dönüştüğü sonbahar ise insana daha sakin bir kabulleniş sunar. Japonya‘da kızıla dönen yaprakları seyretme geleneği olan Momijigari de, insanın doğadaki bu görkemli dönüşüme şahitlik etme ve geçici olanın güzelliğiyle yüzleşme arzusunun evrensel bir yansımasıdır. Sonbaharın izleri sanatta geçiciliği, görkemli renklerle boyarken, taşıdığı sakin veda da bizleri kabullenişten doğan o derin huzura çağırır.