Yüzyıllardır sanatçılar, hayatın sahnesinde sergilenen veda anının ve akıp giden zamanın peşinden gittiler. Kimi zaman geçiciliği tuvalde dondurmaya çalıştılar, kimi zaman ise onun akışına teslim olup bu geçiciliği somutlaştırdılar. Zamanı durdurma arzusu ile onun sarsıcı akışına duyulan merak ve hayranlık arasında gezinen sanat, belirli bir döneme veya manifestoya sıkıştırılamayacak kadar evrensel bir nitelik taşır. Sanatta geçicilik, belirli bir döneme sıkıştırılmış tekil bir akım değil, varoluşun kırılganlığını fark eden her estetik disiplinin temas ettiği evrensel bir kavrayıştır. Bu durum, hayatın kalbindeki köklü süreksizliği yansıtan güçlü bir geçicilik (impermanence) algısıdır. Köklerini Budist felsefesinin en temel yapı taşı olan Anicca (süreksizlik) doktrininden alan bu kavram; evrendeki hiçbir şeyin, hiçbir duygunun ve formun sabit kalamayacağını, her şeyin kesintisiz bir akış ve oluş halinde olduğunu savunur.