Birinci Dünya Savaşı’nın hemen arifesinde, 1913 yılının yazdan sonbahara doğru giden günlerinden birinde psikanalizin kurucusu Sigmund Freud ile dönemin genç şairi Rainer Maria Rilke, yazın son çiçekleriyle bezeli bir kırda yürüyüşe çıkarlar. Şair Rilke, etrafındaki muhteşem doğaya bakarak hüzünlenir; kış geldiğinde tüm bu güzelliğin yok olacağını, insan elinden çıkan tüm o görkemli sanat eserlerinin ve medeniyetin de bir gün bu doğa gibi silinip gideceğini dile getirir. Freud bu anıyı kaleme dökerken Rilke’nin hüznünü şöyle özetler: “Sonsuz olmayan hiçbir şey ona değerli görünmüyordu.”