Bir zamanlar resmin temel meselelerinden biri dünyayı olduğunca inandırıcı bir biçimde göstermekti, tıpkı bir ayna gibi. Resmin renkleri, biçimi, hatta hikâyesi bile gerçek dünyaya ne kadar çok yaklaşırsa sanki o kadar “iyi” bir sanat eserine dönüşecekmiş gibi düşünülüyordu. Fakat bu düşünce modern sanatla birlikte sorgulanmaya başlandı. Sanatçı artık yalnızca gördüğü şeyi nasıl daha doğru aktarabileceğini değil, görmenin kendisinin ne anlama geldiğini sorgulamaya yönelmişti. Yani bir ağacı resmetmek için yeşil renginin kulanılmak zorunda olmadığı savunuluyordu.