Yabancı yazarların Baffo, Türklerin Safiye Sultan adını verdikleri bu kadın aslen Venedikli Baffo ailesindendi. Babası Venedik Cumhuriyeti’nin Korfu valiliğinde bulunduğu sırada Baffo, Adriyatik Denizi’nden bir gemi ile geçerken Türk korsanları tarafından kaçırılmış, çok güzel olduğundan, o sırada Manisa Sancakbeyi olan II. Selim’in oğlu Şehzade Murad’a takdim edilmiştir. 1550 yılında doğduğu söylenmektedir. Şehzade Mehmed’i Manisa’da 1566 yılında doğurduğuna göre Murad’ın haremine 14-15 yaşlarında alınmış olmalıdır. Murad, güzel Safiye’yi padişah oluncaya kadar çok sevmiş, başka cariyelere yüz vermemiştir. III. Murad 1574 yılında padişah olunca, Valide Sultan Nurbanu ile Safiye Sultan arasında rekabet başladı. Nurbanu Sultan tarafını, Kanuni’nin kızı Mihribah, kendi kızı İsmihan ve Gevherhan Sultan tuttular. Murad’ı, tek oğlu olduğundan ve Safiye’nin çocukları erken öldüğünden dolayı, mutlak surette başka kadınlarla birleşmeye ikna ettiler. Bundan sonra Murad ilk olarak kızkardeşi İsmihan’ın takdim ettiği ikinci cariye ile, daha sonra diğer cariyelerle ilişkide bulunmaya başladı. Mihrimah, İsmihan ve Nurbanu Sultanlar ölünce, Safiye 1585’ten itibaren haremin ve devletin en sözü geçen kadını oldu. Eskisi gibi kocasını kıskanmadı, onu zevk ve eğlencelerine terk etti. Devletin iç ve dış işlerine el koydu. 1595’de kocası ölünce “Mehd-i Ulyâ-yı Saltanat” olarak nüfuzu daha da arttı. Devletin iç ve dış işlerinde başrolü oynadı. Kim kendisine bol para ve hediye takdim ederse onu yüksek mevkilere tayin ettirdi. Oğlu Mehmed’in 1603’de ölmesi üzerine Eski Saray’a gönderildi.